Gisteren bezocht ik de laatste les van onze docent Engels op het vmbo. Every inch a gentleman. Trots laat hij nog een speelse presentatie zien waarmee hij zijn leerlingen "bij de les hield". Jeugdige dansmuziek en prachtige stadsbeelden ondersteunen Engelse teksten. Frank probeert enthousiast te kijken, maar zijn les doet er niet meer toe. We zijn er om hem na 37 jaar uit te zwaaien. Zijn stem breekt, tranen.Voor de laatste keer draaide ik vandaag de formatieverdeling uit. Mijn hand reikt nog even naar het volgende schooljaar. Ik speel met de jaarplanner en schuif met data, maar bij de gebeurtenissen zelf zal ik niet meer zijn. De gebouwen en de teamverdeling voor volgend jaar: ik praat nog volop mee, maar mijn naam ontbreekt. Het lijkt alsof ik een toneelstuk regisseer, dat ik zelf niet meer zal zien. Esscher: mijn hand tekent een hand die een hand tekent.
