Links voor in de klas begint een meisje te huilen. Het meisje naast haar volgt. Achterin klinkt ook een stil gesnik. Het is maandag 25 augustus 1969. Mijn eerste dag als onderwijzer aan de meisjes lagere school St. Anna. De kinderen zijn alleen juffen gewend. En nu komt een onderwijzer de klas in met een lange baard en haren met de lengte van die van Charles Manson. In het dorp is mijn bijnaam "Christus". Voor kinderen van acht-negen jaar een ware cultuurschok.Ook voor mij was het wennen. Ik plakte poëzieplaatjes, onderwees handwerken en dweilde de plaats droog van een kind dat in haar broek had gedaan. Geen wiskunde, maar de tafeltjes van twee tot en met twaalf. Geen literatuur, maar de verhalen van Pim, Frits en Ida.
Na verloop van tijd echter liepen de kinderen hand in hand met mij over de speelplaats En ik bewaar nog steeds met heimwee het briefje van Marieke, dat ik op mijn bureau vond op een ochtend: "Meester, mag ik een kusje van u?"
