Het prikbord in de personeelskamer wordt, behalve voor mededelingen, ook wel eens gebruikt voor "ingezonden stukken". Dikwijls zijn het uitstekend gekozen mini-essays, raak geschreven en met een dodelijke humor naar hen die die opvatting niet delen. Degene die het stuk opprikt schijnt te willen zeggen: "Zie, beste mensen, zo denk ik ook." Zo'n artikel is dan een alibi om achterover te gaan zitten; om zelf niets meer te doen aan het gewraakte probleem.Vandaag hing er een artikel van een Belgische hoogleraar op het prikbord waarin op smakelijke wijze het opvoedend onvermogen van de huidige generatie ouders verantwoordelijk werd gesteld voor pseudoproblemen als ADHD. Te weinig autoritatief opvoeden (liefde en genegenheid geven, maar ook duidelijke regels en grenzen stellen) zou leiden tot dit gedrag. Professor constateerde bovendien dat het een naam geven aan dergelijke gedrags- of leerproblemen de ouders een alibi gaf om allerlei voorzieningen van de school te vragen en zelf niets te hoeven doen.
Net voordat ik de prof gelijk gaf realiseerde ik me, dat ik dat waarschijnlijk deed, om daarmee zelf ook niets meer te hoeven doen aan die problemen. Een alibi om achterover te gaan hangen.
