Gisteravond werd ik op het personeelsfeest (veel nostalgie, veel nieuwe gezichten) aangesproken door onze vroegere administrateur. De intussen zeventigjarige rekenmeester peopelde me over een stukje cabaret van 25 jaar geleden. Joop, Wim en ik traden een decennium lang op tijdens personeelsfeesten met snoeiharde teksten en bloemzachte muziek. Voor dat laatste werden we bijgestaan door drie vrouwelijke collega's.Midden jaren tachtig: geen banen in het onderwijs, jeugdwerkloosheid. Op de muziek van Plastic Bertrand (Ça plane pour moi) brachten we het nummer "Ouwe zakken, vloei af". Zij die jaarlijks een ontslagbrief kregen (de RDDF-ers) glunderden, de zestigers knepen de tenen bijeen. Goed, cabaret is oversized.
Een eeuw later kreeg ik dus nog een vermanend vingertje. Ik dacht aan Douwe Draaisma. Ik was verdrietig om zijn gelijk.
